🔅وَ رُوِیَ عَنِ الْإِمَامِ الصَّادِقِ عَلَیْهِ السَّلَامُ أَنَّهُ مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الْقَدْرِ فِی وَقْتِ السَّحُورِ وَ الْإِفْطَارِ ثُمَّ مَاتَ مَا بَیْنَهُمَا، فَإِنَّ لَهُ ثَوَابَ مَنِ اسْتُشْهِدَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ مُضَرَّجاً بِدَمِهِ.

✍🏻 امام صادق علیه السلام فرمودند: هرکس در وقت سحر و افطار سوره قدر را بخواند و بین این فاصله بمیرد، ثواب شهیدی را دارد که در راه خدا در خونش غلطان میشود.

📚 زادالمعاد، مجلسی(ره)، ط أعلمی، ص ۸۵

ماه مبارک رمضان عجیب حال آدم را خوب می کند..

مثل هوای  ابری و   نم نم باران ..

مثل بوی خاک باران خورده ،نسیم خنک وعطر شکوفه های بهار می ماند ….

آدم دلش می خواهد در این هوای تازه  قدم بزند.و  نفس بکشد.. 

 و چقدر حال آدم خوب می شود نفس کشیدن در شهر رمضان …

شهری پاک  که خدا  قرآن را بر قلب نازنین پیامبرش نازل کرد …

درهای  آسمان و بهشت را باز  کرد ، درهای جهنم  را  بست … 

و شیاطین  را  به غل و زنجیر بست  …

در شهر نورانی رمضان جلوه زیبایی از بهشت خداست….

 حال آدم ها همه خوب.. حال مناجات و بندگی خدا ، روزه ها بی ریا،نفس ها تسبیح،….و خواب ها عبادت است…

 اما آقاجان …:|

 دلم می گیرد در این بهشت خدا ماه سراسر نور رمضان تو باشی  و من در کنار تو نباشم …

دلم می گیرد که هستی و من بدون تو و عطر  نفسهای پاک تو ، نفس می کشم…

دلم می گیرد که صوت دلنشین قرآن تو را نمی شنوم …

چه خوش است صوت قرآن زتو دلربا شنیدن…

آقا کاش می شنیدم….:|

سَلاَمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ

 سلام بر شما بخاطر صبر و استقامتتان! …

اللَّهُمَّ إِنَّا نَرْغَبُ إِلَيْكَ فِي دَوْلَةٍ كَرِيمَةٍ 🤲

نوشته شده :توسط طلبه میناب

ماه رمضان فصل «بهار قرآن» است همانطور که هر چیزی «بهاری» دارد کما قال النبی صلی الله علیه و آله و سلم: «لِکُلِّ شَیٍ رَبیعٌ و ربیعُ القرآن شَهرُ رمضان» [۲] همانطور که «ماه رمضان» بهار قرائت و تلاوت و تدبر و تفکر در قرآن صامت است و از نفحات الهی و نسیم بهاری رمضان و قرآن، دل‌ها زنده می‌شود باید تفکر و تدبر کنیم به قرآن ناطق که در هر عصری امام معصوم می‌باشد. چرا که پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: «انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی». 

قرآن ناطق این زمان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف می‌باشند که یکی از عترت پیامبر است که حضرتش فرمودند: «المهدی من عترتی مِن وُلد فاطمة؛ [۳] مهدی از خانواده من، و از فرزندان فاطمه زهرا علیها السلام است. همان اندازه که به قرآن می‌اندیشیم به عِدل و شریک قرآن هم بیاندیشیم که می‌گوییم «السلام علیک یا شریک القرآن». اگر مردم برای قرآن «بهاری» دارند و آن ماه رمضان است بهار دیگری هم دارند که آن حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است که در زیارتنامه می‌گوئیم. السلام علیربیع الانام. [۱] سلام بر  بهار مردم

———-

[۲]: وسائل الشیعه، ج۱۰، ص۳۰۲. 
[۳]: سنن ابی داود، کتاب المهدی، ج۴، ص۴۷۳، ح۴۲۸۰. 

[۱]: مفاتیح الجنان. زیارت صاحب الزمان عج الله فرجه در سرداب مقدس.

ماه رمضان، ماه «ضیافة الله» و میهمانی دادن خداست که میزبان آن حضرت مهدی علیه السلام است. چون: بِیُمنِهِ رزق الوری؛ به یمن و برکت حجت بن الحسن علیه السلام است که موجودات روزی می‌خورند. 

گرچه، اگر با دیده دقت بنگریم در همه سال و همه آنات سفرة میهمانی خدای کریم همراهِ میزبانی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف برقرار است چنان که سید بن طاووس رحمة الله گوید: 

نَزیُلکَ حیثُ ما اتَّجهتْ رکابی وَ ضَیفُکَ حیثُ کنتُ مِنَ البلاد [۲]

———-

[۲]: مفاتیح الجنان محدث قمی، زیارت امام زمان در روز جمعه.

یکی از اعمال در آستانة شب اول ماه رمضان همان«استهلال» یعنی طلب دیدن ماه است. از کلمة «ماه» می‌توانیم یادآور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف شویم به دو جهت: 

۱. چون در روایات و دعاها حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف تشبیه به ماه شده اند مثل: وجهه کالقمر الدری؛ [۲] چهره اش مانند ماه نورانی است و… 

کَفِلقَةِ قمر؛ [۱] مانند پاره ماه است. و در دعای ندبه دربارة صفات امامان معصوم علیهم السلام آمده که آنها «ماه‌های فروزانند… «وَ الْاَقمار المنیره» که حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف یکی از آن هاست. 

۲. همانطور که مؤمنین مترصدند و آماده می‌شوند که ماه شب رمضان را ببینند و وظیفه خود را عملی کنند، باید آماده باشند که «ماه فاطمه» چه زمانی از افق کعبه نمایان می‌شود، بلکه باید تاریکی‌های گناه را بزدایند تا هر چه زود تر چهرة تابناک مهدی طلوع کند. 

گیرند همه روزه و من گیسویت 

جویند همه هلال و من ابرویت 

از جمله این دوازده ماه تمام 

یک ماه مبارک است و آن هم رویت

———-

[۲]: فردوس الأخبار، ج۴، ص۴۹۶. 
[۱]: الخرایج، ج۱، ص۴۸۱.

منبع. : دیده شده در کتاب رمضان نشان قامت یار ،عباس رمضانعلی زاده ،ص13/14