همیشه همین طوری بوده ،

آدمی که واقعا نورانی باشه خیلی کم بوده.

ولی تو این دنیای امروزبعضی وقت ها

یه آدم هایی رو می بینی که میخکوبت می کن!

وقتی نزدیکت هستن این قدر انرژی مثبت بهت

میدن که فکر  می کنی  از  بهشت  اومده.

آرومن ، مودبن ،استرس ندارن ،اهل نمازن،

اهل دعا و ذکرن.با خودت میگی حاضرم همه

چیزمو بدم مثل اینا بشم،می پرسی اینا کی هستن؟

خدا جوابتو میده:

اُولئِکَ عَلی هُدًی مِن رَبِّهِم

آن ها  از طرف خدایشان هدایت شده اند

……………

(بخشی از ایه 5 بقره)

خیلی ها غر میزنن ،زیاد هم غر می زنن!

همش از زندگی می نالن ،هی می گن اینو کم

دارم  اونو کم دارم،اینجام ایراد داره ،اونجام ایراد داره .

همش نصفه  خالی  لیوان  رو  میبینن.

یکی نیست بگه آخه با انصاف ،اگه به خاطر  

چیزهایی که نداری غر می زنی،

لا اقل برای چیزهایی که داری شکر کن!

تازه یک مدت که بگذره متوجه می شی اگه

چیزی نداشتی مقصر یا خودت یا اطرافیان بودن ،

یا اصلاً به صلاحت نبوده که داشته باشی .

اون وقت دوست داری برای داشته و

نداشته ات بگی:

اَلحَمدُ لِلّهِ رَبِّ العالَمِین

—————————

قرآن خودمونی ص 9/سوره حمد/آیه 1